Izložba o Vojislavu Iliću u biblioteci Matice srpske

U pratećem katalogu izložbe objavljeni su odlomci iz tekstova koje su o Iliću i njegovoj poeziji napisali pesnikov brat Dragutin Ilić i supruga Zorka Ilić, kao i kritičari i pisci LJubomir Nedić, Milan Savić, Marko Car, Branislav Nušić, Jovan Dučić, Svetislav Stefanović, Jovan Skerlić, Todor Manojlović, Sima Pandurović, Veljko Petrović, Momčilo Nastasijević, Velibor Gligorić, Zoran Mišić, Miodrag Pavlović, Milorad Pavić, Ivan V. Lalić i LJubomir Simović.

Autorke izložbe i kataloga su Ivana Grgurić i Silvija Čamber.

Vojislav Ilić se rodio1860. godine u Beogradu u porodici pesnika i političara Jovana Ilića čiji je dom na Paliluli bio stecište književnika i intelektualaca onog vremena.

Ometen bolešću i srpsko-turskim ratovima, Vojislav je školovanje napustio rano i obrazovao se uglavnom kod domaćih učitelja. Prve pesme, u duhu Zmaja i Jakšića, napisao je još kao dečak, ali je ubrzo, zahvaljujući očevoj biblioteci i ruskim oficirima preko kojih se upoznao s ruskim jezikom i književnošću, među svetskim klasicima pronašao nove poetske uzore.

Prvu zbirku poezije Pesme objavio je 1887. godine, a drugu, pod istim nazivom, dve godine kasnije. Sarađivao je s gotovo svim značajnim listovima i časopisima svog vremena i do smrti (1894) bio aktivan društveni i politički satiričar.

Poezija Vojislava Ilića je u razvoju srpskog pesništva izazvala "pravu malu revoluciju" (J. Skerlić). Podređeni lepoti i skladu, zanatski besprekorni, "suzdržani" i "gospodstveni" (Z. Mišić), Ilićevi stihovi su bili ili visoko cenjeni ili osporavani zbog ugledanja na strane uzore, nedostatka osećaja, imaginacije i spontanosti.

U istoriji srpske književnosti Vojislav Ilić zauzima mesto među najznačajnijim pesnicima 19. veka i važi za "dalekosežnog reformatora srpskog stiha" (I. V. Lalić), "osnivača srpske moderne poezije" (M. Pavić) i pesnika s kojim se srpsko pesništvo "uzdiglo na novi kulturni stupanj" (V. Gligorić).